Benio123o pl Wiki
Papież Leon XIII

Satis Cognitum, Encyklika Papieża Leona XIII o jedności kościoła, Punkt 9


Tekst Angielski[]

Every Revealed Truth, without Exception, Must be Accepted

9. The Church, founded on these principles and mindful of her office, has done nothing with greater zeal and endeavour than she has displayed in guarding the integrity of the faith. Hence she regarded as rebels and expelled from the ranks of her children all who held beliefs on any point of doctrine different from her own. The Arians, the Montanists, the Novatians, the Quartodecimans, the Eutychians, did not certainly reject all Catholic doctrine: they abandoned only a tertian portion of it. Still who does not know that they were declared heretics and banished from the bosom of the Church? In like manner were condemned all authors of heretical tenets who followed them in subsequent ages. "There can be nothing more dangerous than those heretics who admit nearly the whole cycle of doctrine, and yet by one word, as with a drop of poison, infect the real and simple faith taught by our Lord and handed down by Apostolic tradition" (Auctor Tract. de Fide Orthodoxa contra Arianos).

The practice of the Church has always been the same, as is shown by the unanimous teaching of the Fathers, who were wont to hold as outside Catholic communion, and alien to the Church, whoever would recede in the least degree from any point of doctrine proposed by her authoritative Magisterium. Epiphanius, Augustine, Theodoret, drew up a long list of the heresies of their times. St. Augustine notes that other heresies may spring up, to a single one of which, should any one give his assent, he is by the very fact cut off from Catholic unity. "No one who merely disbelieves in all (these heresies) can for that reason regard himself as a Catholic or call himself one. For there may be or may arise some other heresies, which are not set out in this work of ours, and, if any one holds to one single one of these he is not a Catholic" (S. Augustinus, De Haeresibus, n. 88).

The need of this divinely instituted means for the preservation of unity, about which we speak is urged by St. Paul in his epistle to the Ephesians. In this he first admonishes them to preserve with every care concord of minds: "Solicitous to keep the unity of the Spirit in the bond of peace" (Eph. iv., 3, et seq.). And as souls cannot be perfectly united in charity unless minds agree in faith, he wishes all to hold the same faith: "One Lord, one faith," and this so perfectly one as to prevent all danger of error: "that henceforth we be no more children, tossed to and fro, and carried about with every wind of doctrine by the wickedness of men, by cunning craftiness, by which they lie in wait to deceive" (Eph. iv., 14): and this he teaches is to be observed, not for a time only-"but until we all meet in the unity of faith...unto the measure of the age of the fulness of Christ" (13). But, in what has Christ placed the primary principle, and the means of preserving this unity? In that-"He gave some Apostles-and other some pastors and doctors, for the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ" (11-12).

Wherefore, from the very earliest times the fathers and doctors of the Church have been accustomed to follow and, with one accord to defend this rule. Origen writes: "As often as the heretics allege the possession of the canonical scriptures, to which all Christians give unanimous assent, they seem to say: `Behold the word of truth is in the houses.' But we should believe them not and abandon not the primary and ecclesiastical tradition. We should believe not otherwise than has been handed down by the tradition of the Church of God" (Vetus Interpretatio Commentariorum in Matt. n. 46). Irenaeus too says: "The doctrine of the Apostles is the true faith...which is known to us through the Episcopal succession...which has reached even unto our age by the very fact that the Scriptures have been zealously guarded and fully interpreted" (Contra Haereses, lib. iv., cap. 33, n. 8). And Tertullian: "It is therefore clear that all doctrine which agrees with that of the Apostolic churches - the matrices and original centres of the faith, must be looked upon as the truth, holding without hesitation that the Church received it from the Apostles, the Apostles from Christ and Christ from God....We are in communion with the Apostolic churches, and by the very fact that they agree amongst themselves we have a testimony of the truth" (De Praescrip., cap. xxxi). And so Hilary: "Christ teaching from the ship signifies that those who are outside the Church can never grasp the divine teaching; for the ship typifies the Church where the word of life is deposited and preached. Those who are outside are like sterile and worthless sand: they cannot comprehend" (Comment. in Matt. xiii., n. I). Rufinus praises Gregory of Nazianzum and Basil because "they studied the text of Holy Scripture alone, and took the interpretation of its meaning not from their own inner consciousness, but from the writings and on the authority of the ancients, who in their turn, as it is clear, took their rule for understanding the meaning from the Apostolic succession" (Hist. Eccl., lib. ii., cap. 9).

Wherefore, as appears from what has been said, Christ instituted in the Church a living, authoritative and permanent Magisterium, which by His own power He strengthened, by the Spirit of truth He taught, and by miracles confirmed. He willed and ordered, under the gravest penalties, that its teachings should be received as if they were His own. As often, therefore, as it is declared on the authority of this teaching that this or that is contained in the deposit of divine revelation, it must be believed by every one as true. If it could in any way be false, an evident contradiction follows; for then God Himself would be the author of error in man. "Lord, if we be in error, we are being deceived by Thee" (Richardus de S. Victore, De Trin., lib. i., cap. 2). In this wise, all cause for doubting being removed, can it be lawful for anyone to reject any one of those truths without by the very fact falling into heresy?-without separating himself from the Church?-without repudiating in one sweeping act the whole of Christian teaching? For such is the nature of faith that nothing can be more absurd than to accept some things and reject others. Faith, as the Church teaches, is "that supernatural virtue by which, through the help of God and through the assistance of His grace, we believe what he has revealed to be true, not on account of the intrinsic truth perceived by the natural light of reason, but because of the authority of God Himself, the Revealer, who can neither deceive nor be deceived" (Conc. Vat., Sess. iii., cap. 3). If then it be certain that anything is revealed by God, and this is not believed, then nothing whatever is believed by divine Faith: for what the Apostle St. James judges to be the effect of a moral deliquency, the same is to be said of an erroneous opinion in the matter of faith. "Whosoever shall offend in one point, is become guilty of all" (Ep. James ii., 10). Nay, it applies with greater force to an erroneous opinion. For it can be said with less truth that every law is violated by one who commits a single sin, since it may be that he only virtually despises the majesty of God the Legislator. But he who dissents even in one point from divinely revealed truth absolutely rejects all faith, since he thereby refuses to honour God as the supreme truth and the formal motive of faith. "In many things they are with me, in a few things not with me; but in those few things in which they are not with me the many things in which they are will not profit them" (S. Augustinus in Psal. liv., n. 19). And this indeed most deservedly; for they, who take from Christian doctrine what they please, lean on their own judgments, not on faith; and not "bringing into captivity every understanding unto the obedience of Christ" (2 Cor. x., 5), they more truly obey themselves than God. "You, who believe what you like, believe yourselves rather than the gospel" (S. Augustinus, lib. xvii., Contra Faustum Manichaeum, cap. 3).

For this reason the Fathers of the Vatican Council laid down nothing new, but followed divine revelation and the acknowledged and invariable teaching of the Church as to the very nature of faith, when they decreed as follows: "All those things are to be believed by divine and Catholic faith which are contained in the written or unwritten word of God, and which are proposed by the Church as divinely revealed, either by a solemn definition or in the exercise of its ordinary and universal Magisterium" (Sess. iii., cap. 3). Hence, as it is clear that God absolutely willed that there should be unity in His Church, and as it is evident what kind of unity He willed, and by means of what principle He ordained that this unity should be maintained, we may address the following words of St. Augustine to all who have not deliberately closed their minds to the truth: "When we see the great help of God, such manifest progress and such abundant fruit, shall we hesitate to take refuge in the bosom of that Church, which, as is evident to all, possesses the supreme authority of the Apostolic See through the Episcopal succession? In vain do heretics rage round it; they are condemned partly by the judgment of the people themselves, partly by the weight of councils, partly by the splendid evidence of miracles. To refuse to the Church the primacy is most impious and above measure arrogant. And if all learning, no matter how easy and common it may be, in order to be fully understood requires a teacher and master, what can be greater evidence of pride and rashness than to be unwilling to learn about the books of the divine mysteries from the proper interpreter, and to wish to condemn them unknown?" (De Unitate Credendi, cap. xvii., n. 35).

It is then undoubtedly the office of the church to guard Christian doctrine and to propagate it in its integrity and purity. But this is not all: the object for which the Church has been instituted is not wholly attained by the performance of this duty. For, since Jesus Christ delivered Himself up for the salvation of the human race, and to this end directed all His teaching and commands, so He ordered the Church to strive, by the truth of its doctrine, to sanctify and to save mankind. But faith alone cannot compass so great, excellent, and important an end. There must needs be also the fitting and devout worship of God, which is to be found chiefly in the divine Sacrifice and in the dispensation of the Sacraments, as well as salutary laws and discipline. All these must be found in the Church, since it continues the mission of the Saviour for ever. The Church alone offers to the human race that religion-that state of absolute perfection - which He wished, as it were, to be incorporated in it. And it alone supplies those means of salvation which accord with the ordinary counsels of Providence.

Tekst Polski[]

Każda objawiona prawda, bez wyjątku, musi być przyjęta

9. Kościół, oparty na tych zasadach i pomny swego urzędu, nie uczynił niczego z większą gorliwością i wysiłkiem, niż wykazał się strzeżeniem integralności wiary. Dlatego uważała za buntowników i wyrzucała z szeregów swoich dzieci wszystkich, którzy wyznawali inne poglądy doktrynalne niż jej własne. Arianie, montaniści, nowacjanie, kwartodecymanie, eutychowie z pewnością nie odrzucili całej katolickiej doktryny: porzucili tylko jej część tertian. Któż jednak nie wie, że zostali ogłoszeni heretykami i wygnani z łona Kościoła? W podobny sposób potępiono wszystkich autorów heretyckich doktryn, którzy podążali za nimi w kolejnych wiekach. „Nie może być nic bardziej niebezpiecznego niż ci heretycy, którzy przyznają się do prawie całego cyklu doktryny, a jednak jednym słowem, jak kroplą trucizny, zarażają prawdziwą i prostą wiarę nauczaną przez naszego Pana i przekazywaną przez tradycję apostolską” ( Auctor Tract. de Fide Orthodoxa contra Arianos).

Praktyka Kościoła zawsze była taka sama, jak pokazuje jednomyślne nauczanie Ojców, którzy zwykli pozostawać poza wspólnotą katolicką i obcą Kościołowi, którzy w najmniejszym stopniu oddaliliby się od jakiegokolwiek punktu doktryny zaproponowane przez jej autorytatywne Magisterium. Epifaniusz, Augustyn, Teodoret sporządzili długą listę herezji swoich czasów. Św. Augustyn zauważa, że ​​mogą pojawić się inne herezje, z których jedna, jeśli ktoś wyrazi zgodę, jest przez sam fakt odcięty od jedności katolickiej. „Nikt, kto tylko nie wierzy we wszystkie (te herezje) nie może z tego powodu uważać się za katolika ani nazywać siebie katolikiem. Bo mogą istnieć lub mogą powstać inne herezje, które nie są przedstawione w tym naszym dziele, i jeśli ktoś trzyma się jednego z nich, nie jest katolikiem” (S. Augustinus, De Haeresibus, 88).

Potrzebę tego ustanowionego przez Boga środka dla zachowania jedności, o którym mówimy, nawołuje św. Paweł w swoim liście do Efezjan. W tym najpierw napomina ich, aby z całą troską zachowywali zgodność umysłów: „Starajcie się zachować jedność Ducha w więzi pokoju” (Ef 4, 3 i nast.). A ponieważ dusze nie mogą być doskonale zjednoczone w miłości, jeśli umysły nie zgodzą się w wierze, pragnie, aby wszyscy mieli tę samą wiarę: „Jeden Pan, jedna wiara”, i to tak doskonale, aby zapobiec wszelkiemu niebezpieczeństwu błędu: „że odtąd będziemy nie ma już dzieci, miotanych tam i z powrotem i niesionych każdym powiewem nauki przez niegodziwość ludzi, przez podstępną chytrość, przez którą czają się, aby oszukać” (Ef 4,14): i to naucza jest należy ich przestrzegać, nie tylko przez pewien czas - „ale aż wszyscy spotkamy się w jedności wiary... aż do miary wieku pełni Chrystusowej” (13). Ale w czym Chrystus umieścił podstawową zasadę i środki zachowania tej jedności? W tym - "Dał niektórych Apostołów - a innych niektórych pasterzy i doktorów do doskonalenia świętych, do dzieła posługi, do budowania ciała Chrystusowego" (11-12).

Dlatego od najdawniejszych czasów ojcowie i doktorzy Kościoła byli przyzwyczajeni do przestrzegania i jednomyślnej obrony tej reguły. Orygenes pisze: „Ilekroć heretycy zarzucają posiadanie pism kanonicznych, na co wszyscy chrześcijanie jednogłośnie zgadzają się, zdają się mówić: 'Oto słowo prawdy jest w domach'. Ale nie powinniśmy im wierzyć i nie rezygnować z pierwotnej i kościelnej tradycji, wierzyć nie inaczej, niż przekazała tradycja Kościoła Bożego” (Vetus Interpretatio Commentariorum w Mt 46). Ireneusz również mówi: „Nauka Apostołów jest prawdziwą wiarą… która jest nam znana dzięki sukcesji biskupiej… która dotarła aż do naszych czasów przez sam fakt, że Pismo Święte było gorliwie strzeżone i w pełni interpretowane (Contra Haereses, lib. iv., cap. 33, n. 8). A Tertulian: „Jest zatem jasne, że wszelka doktryna, która zgadza się z doktryną Kościołów apostolskich – matryc i pierwotnych ośrodków wiary, musi być postrzegana jako prawda, bez wahania zakładając, że Kościół otrzymał ją od Apostołów, Apostołowie od Chrystusa i Chrystus od Boga… Jesteśmy w komunii z Kościołami Apostolskimi i przez sam fakt, że zgadzają się między sobą, mamy świadectwo prawdy” (De Praescrip., cap. xxxi). I tak Hilary: „Nauczanie Chrystusa ze statku oznacza, że ​​ci, którzy są poza Kościołem, nigdy nie mogą pojąć boskiego nauczania; statek jest bowiem symbolem Kościoła, w którym składa się i głosi słowo życia. Ci, którzy są na zewnątrz, są jak bezpłodni i bezwartościowi piasek: nie mogą pojąć” (Komentarz. w Mt XIII., n. I). Rufinus chwali Grzegorza z Nazjanzu i Bazylego, ponieważ „studiowali wyłącznie tekst Pisma Świętego i interpretowali jego znaczenie nie z własnej wewnętrznej świadomości, ale z pismoraz na autorytecie starożytnych, którzy z kolei, jak widać, przyjęli swoją regułę dla zrozumienia znaczenia z sukcesji apostolskiej” (Hist. Eccl., lib. ii., rozdz. 9).

Dlatego, jak wynika z tego, co zostało powiedziane, Chrystus ustanowił w Kościele żywe, autorytatywne i trwałe Magisterium, które swoją mocą umacniał, nauczał Duchem Prawdy i potwierdzał cudami. Chciał i nakazał, pod najcięższymi karami, aby jego nauki były przyjmowane tak, jakby były Jego własnymi. Dlatego tak często, jak na podstawie autorytetu tej nauki oświadcza się, że to lub tamto jest zawarte w depozycie Bożego objawienia, każdy musi w to wierzyć jako prawdziwe. Jeśli mogłoby to być w jakikolwiek sposób fałszywe, wynika z tego oczywista sprzeczność; bo wtedy sam Bóg byłby sprawcą błędu w człowieku. „Panie, jeśli mylimy się, jesteśmy przez Ciebie oszukiwani” (Richardus de S. Victore, De Trin., lib. i., rozdz. 2). W ten sposób usuwa się wszelki powód do wątpliwości, czy można odrzucić którąkolwiek z tych prawd bez popadnięcia w herezję – bez oddzielenia się od Kościoła – bez wyrzeczenia się w jednym akcie całościowym nauczania chrześcijańskiego? Taka jest bowiem natura wiary, że nic nie może być bardziej absurdalne niż akceptowanie pewnych rzeczy i odrzucanie innych. Wiara, jak naucza Kościół, jest „tę cnotą nadprzyrodzoną, dzięki której z pomocą Boga i przy pomocy Jego łaski wierzymy w to, co objawił jako prawdziwe, a nie ze względu na wewnętrzną prawdę dostrzeganą przez naturalne światło rozumu, ale z powodu autorytetu samego Boga, Objawiciela, który nie może ani oszukiwać, ani być oszukiwany” (Konc. Wat., Sesja iii., rozdz. 3). Jeśli więc jest pewne, że Bóg objawia coś, a w to nie wierzy się, to w nic, w co wierzy się w Bożą Wiarę, to co Apostoł św. błędnej opinii w sprawie wiary. „Kto zgrzeszy w jednym punkcie, winien jest wszystkich” (Ep. James II, 10). Nie, z większą siłą stosuje się do błędnej opinii. Mniej prawdy bowiem można powiedzieć, że każdy prawo jest łamany przez ten, kto popełnia jeden grzech, ponieważ może się okazać, że tylko w rzeczywistości gardzi majestatem Boga Ustawodawcy. Ale ten, kto nawet w jednym punkcie odbiega od prawdy objawionej przez Boga, całkowicie odrzuca wszelką wiarę, ponieważ w ten sposób odmawia czci Boga jako najwyższej prawdy i formalnego motywu wiary. „W wielu rzeczach są ze mną, w niewielu rzeczach nie są ze mną; ale w tych niewielu rzeczach, w których nie są ze mną, wiele rzeczy, w których są, nie przyniesie im korzyści” (S. Augustinus w Ps. liv. , n. 19). I to rzeczywiście najbardziej zasłużenie; bo ci, którzy czerpią z doktryny chrześcijańskiej to, co im się podoba, opierają się na własnych sądach, a nie na wierze; a nie „poddając w niewolę wszelkiego rozumu pod posłuszeństwo Chrystusowi” (2 Kor. X, 5), są bardziej prawdziwie posłuszni samym sobie niż Bogu. „Wy, którzy wierzycie w to, co chcecie, wierzcie sobie, a nie ewangelii” (S. Augustinus, lib. xvii., Contra Faustum Manichaeum, rozdz. 3).

Z tego powodu Ojcowie Soboru Watykańskiego nie poczynili niczego nowego, ale kierowali się Objawieniem Bożym oraz uznanym i niezmiennym nauczaniem Kościoła o samej naturze wiary, gdy ogłosili, co następuje: „Wszystko to należy wierzyć przez wiara boska i katolicka, które są zawarte w spisanym lub niepisanym słowie Bożym i które Kościół przedstawia jako objawione przez Boga, albo przez uroczystą definicję, albo w ramach sprawowania zwyczajnego i powszechnego Magisterium” (Sess. iii., cap. 3). A zatem, ponieważ jest jasne, że Bóg absolutnie chciał, aby w Jego Kościele istniała jedność, a ponieważ jest oczywiste, jakiego rodzaju jedności pragnął i za pomocą jakiej zasady ustanowił, aby ta jedność została zachowana, możemy zwrócić się do następującymi słowami św. która, jak wszyscy wiedzą, posiada najwyższą władzę Stolicy Apostolskiej poprzez sukcesję biskupią? Na próżno wokół niej wściekają się heretycy, potępieni częściowo przez osąd samego ludu, częściowo przez wagę soborów, częściowo przez wspaniały dowód cudów. Odmówić Kościołowi prymatu jest najbardziej bezbożny i ponad miarę arogancki. A jeśli wszelka nauka, bez względu na to, jak łatwa i powszechna może być, aby być w pełni zrozumianym, wymaga nauczyciela i mistrza, co może b Czy jest to większy dowód pychy i pochopności niż niechęć do poznawania ksiąg boskich tajemnic od właściwego tłumacza i chęć potępienia ich jako nieznanych? (De Unitate Credendi, rozdz. XVII, n. 35).

Niewątpliwie więc zadaniem Kościoła jest strzeżenie doktryny chrześcijańskiej i jej propagowanie w jej integrity and purity. But this is not all: the object for which the Church has been instituted is not wholly attained by the performance of this duty. For, since Jesus Christ delivered Himself up for the salvation of the human race, and to this end directed all His teaching and commands, so He ordered the Church to strive, by the truth of its doctrine, to sanctify and to save mankind. But faith alone cannot compass so great, excellent, and important an end. There must needs be also the fitting and devout worship of God, which is to be found chiefly in the divine Sacrifice and in the dispensation of the Sacraments, as well as salutary laws and discipline. All these must be found in the Church, since it continues the mission of the Saviour for ever. The Church alone offers to the human race that religion-that state of absolute perfection - which He wished, as it were, to be incorporated in it. And it alone supplies those means of salvation which accord with the ordinary counsels of Providence.