Benio123o pl Wiki
Advertisement

Wspólna Deklaracja w sprawie Nauki o Usprawiedliwieniu - Dokument w wersji ostatecznej wydany w 1997 roku Światowa Federacja Luterańską oraz Papieską Rade ds. Jedności Chrześcijan wedle którego Kościół Rzymsko Katolicki oraz Luteranie dochodzą do porozumienia odnośnie nauki o zbawieniu. Deklaracja składa się z słowa wstępnego oraz 5 punktów głównych.

Deklaracja nie jest zgodna z historyczną pozycją Protestancką, dokument jest więc porozumieniem jedynie obecnego Kościoła Luterańskiego jako odłamu nie wiernego pozycji Protestanckiej. Sama Deklaracja nie posiada zastosowania praktycznego. Kościół Rzymsko Katolicki ogłaszając zgadzanie się z Protestancką pozycją usprawiedliwienia jedynie poprzez wiarę, nie poczynił żadnych zmian w doktrynie która jest sprzeczna z pozycją historycznej doktryny protestanckiej.

Deklaracja przyznaje w swej treści że doktryna Rzymska jest sprzeczna z pozycją Protestancką, mimo tego deklarując jej fikcyjną zgodność.

W punkcie 4.6 traktującym o Pewności zbawienia stwierdzono:

"(36) Katolicy są w stanie uznać szczególną troskę reformatorów, aby wiara nie była poleganiem na własnym doświadczeniu, lecz opierała się na obiektywnej rzeczywistości obietnicy Chrystusa, i aby przedmiotem ufności było tylko Słowo jego obietnicy (por. Mt 16, 19; 18, 18). Zgodnie z II Soborem Watykańskim katolicy powiadają: wierzyć oznacza powierzyć samego siebie całkiem Bogu, który wyzwala nas z ciemności grzechu i śmierci oraz wskrzesza do życia wiecznego. Zgodnie z tym sensem nie można wierzyć w Boga i jednocześnie nie uznawać Słowa jego obietnicy za godne zaufania. Nikt nie może powątpiewać w Boże miłosierdzie i zasługę Chrystusa. Jednak każdy może się martwić o swoje zbawienie, gdy spogląda na własne słabostki i niedostatki. Mimo całej wiedzy o własnej zawodności, wierzący może być pewny tego, że Bóg chce jego zbawienia."

Punkt 4.6 - (36) jest sprzeczny z pozycją Protestancką oraz wykazuje wewnętrzną sprzeczność. Protestancka nieutracalność zbawienia wyrażana w owym punkcie jako "Nikt nie może powątpiewać w Boże miłościerdzie i zasługę Chrystusa." jest zaprzeczony w następnym zdaniu "Jednak każdy może się martwić o swoje zbawienie, gdy spogląda na własne słabostki i niedostatki".

Pozycja Protestancka nie pozwala martwić się o swoje zbawienie w oparciu o swoje uczynki - to jest "słabostki i niedostatki", gdyż ani owe "słabostk i niedostatki" nie mają znaczenia pod względem zbawienia opartego jedynie na ofierze Jezusa Chrystusa, w wyniku której wierzący otrzymuje żywot wieczny. Punkt 4.6 w ostateczności nie wyraża pozycji Protestanckiej w sformułowaniu "Mimo całej wiedzy o własnej zawodoności, wierzący może być pewny tego, że Bóg chce jego zbawienia."

Pozycja Rzymska i Protestancka nigdy nie miała w konfilkcie kwestii tego czy Bóg chce usprawiedliwienia każdego człowieka poza częścią Kalwinizmu Reformowanego zakładającego predystynacje. Teologia Protestancka nie zgadza się i zaprzecza, aby uczynki posiadały jaką kolwiek role zbawczą przez co formołuje "pewnośc zbawienia".

Katechizm Heidelberski 1563 rok

Katechizm Heidelberski, 1563 rok

Pozycja Protesancka odnośnie pewności zbawienia opartej nie na ludzkich wysiłkach a na wierzę z godnie z punktem Sola Gratia oraz Sola Fidei jest wyrażony w Katechiźmie Heidelberskim z 1563 roku:

"Pytanie 53: Jak rozumiesz słowa "wierzę w Ducha Świętego" ?


Wierzę, że Duch Święty wraz z Ojcem i Synem jest Bogiem wiecznym. Wierzę też, że i ja Go otrzymałem, a dzięki prawdziwej wierze przyjmuję od Niego dar życia z Chrystusem i korzystam ze wszystkich jego dobrodziejstw. To On mnie pociesza i nigdy nie opuści."

Ponieważ posiadanie ducha świętego jest konieczne do zbawienia, sformułowanie "nigdy nie opuści" jest wyrażeniem historycznej doktryny protestantyzmu odnośnie pewności zbawienia po szczerym uwierzeniu w Apostolskie wyznanie wiary, również przez katechizm Heidelberski definiowany.

Stwierdzone jest wedle Katechizmu w punkcie 56-tym, iż przy fakcie posiadania cielesnej grzesznej natury, mamy pewność iż niezależnie od niej nie staniemy przed Sądem dotyczącym naszego zbawienia jako w pełni usprawiedliwieni.

"Pytanie 56: Jak rozumiesz słowa: "wierzę w grzechów odpuszczenie"? Wierzę, że dzięki zadośćuczynieniu Jezusa Chrystusa, Bóg nie chce już pamiętać o moich grzechach i o mojej skażonej naturze, z którą do końca życia muszę walczyć; przeciwnie - w łasce swej obdarza mnie sprawiedliwością Chrystusową, abym nigdy nie stanął przed Jego sądem."

Pod względem teologicznym deklaracja ma charakter fikcyjny, nie wymusiła ani nie dokonała żadnych koniecznych dla takiej deklaracji porozumienia zmian doktrynalnych w Kościele Rzymskim mogącym istnieć jedynie przy założeniu odrzucenia wiary Protestanckiej. Ponieważ jednak został zatwierdzony przez Kościół Luterański, tą decyzją staje w opozycji do doktryny protestanckiej zyskując status dysydencki od protestantyzmu odnośnie każdego zboru który akceptuje porozumienie Wspólnej Deklaracji w sprawie Nauki o  usprawiedliwieniu przez wiarę.

Advertisement